Regulisanje volonterizma ne sastoji se samo od uredivanja nacina ukljucivanja volontera u NVO, medusobna prava i odnose i Ugovor o volonterskom angazmanu, vec na mnogo kompleksniji nacin utice na rad i status organizacija civilnog drustva.

Ne smijemo kod regulisanja zaboraviti da imamo vise vrsta, profila i podjela NVO.

Dva su elementa koji presudno uticu na NVO – finansijski resursi (njihova dostupnost) i ljudski resursi.

Postoji vise oblika i vrsta volonterskog rada i angazovanja. EU studija o volontiranju zemljama clanicama kao osnovnu preporuku zemljama clanicama daje da kod izrade zakona vode racuna da on afirmise a ne da nastoji da kontrolise ili regulise sve oblike volonterskog rada. Postojanje jedne forme ne smije zabraniti ili ugroziti drugu formu.

Imajuci u vidu raznolikost buducih organizatora volonterskog rada (organizacija koje ukljucuju volontere) i razlicite vrste volonterskog rada, osnovno interesovanje NVO oko zakonskog regulisanja svodi se na pitanje koliko ce Zakon:

• podstaci ad hoc – kratkorocno volontiranje i time pribliziti NVO gradanima
• regulisati i podstaci dugorocno volontiranje
• regulisati status volontera i otkloniti postojece zakonske barijere za njihovo ukljucivanje (legalizacija rada u kancelarijama, isplata troskova...)
• podstaci neprepoznate ili nerazvijene vrste volonterskog rada koje NVO mogu pomoci u stvaranju boljih kontakata i realizaciji aktivnosti (korporativni volonterizam, rad medunarodnih volontera)
• dobiti na lokalnom i nacionalnom nivou strukturu za ukljucivanje i podrsku radu sa volonterima
• Afirmativne mjere (prepoznavanje i finansijska podrska)